W godzinach porannych 18 września 2014, policja z Santiago dokonała kilku nalotów chcąc zaprezentować szybkie rezultaty śledztwa w sprawie ataku bombowego na metro. Operacja zakończyła się aresztowaniem trzech towarzyszy. Według prasy i policji, zatrzymanie było możliwe dzięki nagraniom z kamer bezpieczeństwa oraz biletowi elektronicznemu, z którego skorzystali podejrzani. Aresztowani to: Natalie Casanova Muñoz (26 lat), Juan Flores Riquelme (22 lata), Guillermo Durán Méndez (25 lat). Towarzysze wkroczyli do sądu z uniesionymi głowami, a Juan krzyczał „precz z

W poniedziałek 8 września o godz. 14 doszło do wybuchu bomby w przejściu tranzytowym między podziemnym centrum handlowym a pobliską stacją metra. Eksplozja zraniła 14 osób, pasażerów i pracowników sprzątających budynek. Najpoważniej ranna osoba straciła palec dłoni. Rząd od razu wskazał na anarchistów choć początkowo nie było wiadomo kto stoi za atakiem. Rządowi eksperci wspomnieli o tekście KKO („Bądźmy niebezpieczni”) i anarchistycznej konferencji, jaka odbyła się w Meksyku w Grudniu 2013,  uznając je za

16 czerwca 2014, podczas odwiedzin Tamary w więzieniu San Miguel jej rodzina spotkała się z mściwą reakcją klawiszy. 75-letnia babcia Tamary została zmuszona przez strażniczkę do rozebrania się i wykonywania przysiadów. Anę Luisę, matkę Tamary, potraktowano jeszcze gorzej. Oprócz przeszukania i zmuszenia do rozebrania się w obecności innej osoby, kazano jej wyrzucić należący do niej lniany pas. Krzyczącej na nią strażniczce Ana powiedziała, że jedynie tutaj, w tym miejscu może nadużywać swojej władzy, natomiast na

Prawdziwe życie wkrótce może się zakończyć, lecz bezsensowne być może nawet nigdy się nie zaczyna. Nieustająca wojna przeciw temu światu i jego cywilizacji toczy się zgodnie ze swoim własnym kalendarzem. Kalendarzem, którego strony wypełniają tysiące chwil, kiedy przejawia się wrogość pomiędzy anarchistami Praxis a dominium władzy. To kalendarz pamięci, broniący przed zasłonięciem całunem zapomnienia tych wszystkich momentów, gdy uzbrojona anarchia przeszła do ataku. Kalendarz chwały dla tych wszystkich braci, którzy zginęli w niebezpiecznej wyprawie

2 lipca 2014 roku zakończył się proces towarzyszy sądzonych za rabunek bankowych pieniędzy i zabójstwo policjanta. Wszyscy odmówili uczestnictwa w sądowym „show”, tak więc sędzia zmuszony był oczytać wyroki kierując słowa w próżnię. Towarzysza Juana Aliste skazano na 18 lat pozbawienia wolności za zabójstwo policjanta, 10 lat za usiłowanie morderstwa innego policjanta oraz 14 lat za napaść na Santander Bank w Valparaiso i Banco Security. Razem 42 lata pozbawienia wolności. Freddy Fuentevilla otrzymał wyrok 15 lat

27 Marca, dwa dni przed Dniem Młodego Kombatanta. Pierwsza manifestacja odbyła się około 8 rano przy liceum Manuela Barras Borgoño, gdzie grupa uczniów wrzuciła do wnętrza szkoły koktajle mołotowa. Budynek ewakuowano, a zajęcia tego dnia zawieszono.  Na rogu ulic Matucana i Catedral (teren Narodowego Instytutu Barros Arana), 300 uczniów podpaliło opony i wzniosło barykady. Zatrzymano 14 nieletnich. Po południu, w znajdujących się na tym samym obszarze liceach Amunategui i Cervantesa również wzniesiono barykady. Zatrzymano 2 uczniów Amunategui. Popołudniową manifestację

Villa Francia, 3 luty 2014 Drodzy przyjaciele i towarzysze: Aresztowano naszą kochaną Tamarę Sol Z szybkością mściwej błyskawicy (jak to bywa w przypadku ubogich i wywrotowców) sędzia systemu Paoloa Robinovich, zaczęła rozważać skazanie Tamary na 10 lat i 1 dzień pozbawienia wolności pod zarzutem „ciężkiej napaści” (ze śmiertelnym użyciem broni, „robo calificado”). To najcięższy punkt chilijskiego kodeksu karnego. Sędzina argumentowała, że Tamara Sol zagraża społeczeństwu. Temu samemu społeczeństwu, które pozostaje  skonstruowane w oparciu o nierówności między kilkoma

Demonstracja pod więzieniem, gdzie sądzeni są towarzysze Pod budynkiem więzienia-sądu odbyła się anarchistyczna demonstracja w trakcie której rozdawano ulotki solidarnościowe. Jej uczestnicy napisali w swoim oświadczeniu m.in:  W kontekście Dni Walki i Solidarności przygotowaliśmy proste i bezpośrednie działanie, aby strażnicy pilnujący naszych braci nie mieli żadnych wątpliwości. Pomimo iż zdajemy sobie sprawę że mafia sądowa świadomie dopuszcza się samosądu, uważamy jednak za istotną demonstrację przed więzieniem, które jest jednocześnie sądem i panuje w nim zaostrzony

Bardzo wam dziękuję za okazane wsparcie, dzięki niemu czuję w sercu waszą bezwarunkową miłość. Każdy list, kilka słów, słodki upominek czy wsparcie pieniężne są powodem do radości i zastrzykiem energii w tej klatce. Korzystając z faktu, że wszyscy się tam spotkaliście, chciałabym wyjaśnić pewne pojawiające się wątpliwości. Co do zaistniałych faktów nie powiem niczego, chciałabym raczej zasygnalizować co nieco na temat sytuacji.  Jeśli chodzi o więzienie znalazłam się w jednostce, która pełnić ma „funkcję społeczną”.

„Odwagi, Sol, kochamy cię. Jesteśœmy z ciebie dumni.” – Luisa Toledo , babcia towarzyszki Sol , po wejœściu na salę rozpraw. Władza wzięła na celownik nasza towarzyszkę Sol F. Vergarę, oskarżając ją o atak na Rolanda Vargasa Fuentesa, nędznego ochroniarza banku Estado. Pełniąc swe haniebne obowiązki dostał on 4 kule, wystrzelone w akcie zemsty za morderstwo anarchistycznego towarzysza Sebastiana Oversluija, który miesiąc wcześniej (11 grudnia 2013) zginął od kul kolegów Fuentesa na terenie innej filii