Anarchizm przeciw Prawu

(Max Stirner, Luigi Galleani, KKO & inni)

Angielskie (docelowo polskie – przyp. Y.) tłumaczenie artykułu z magazynu Conspiracion Acrata,  wydawanego w Meksyku, nawiązującego w treści do idei Antiguiridismo Anarchico. Mamy nadzieję, że przypadnie Wam do gustu. Jeden z numerów Conspiracion Acrata w PDF po angielsku pobierzesz TU.

Określenie Antigiuridismo Anarchico, które literalnie tłumaczone jest jako termin Antysądowy Anarchizm, jest zbiorczą koncepcją, która była używana w kontekście historycznych już dziejów anarchizmu do definiowania bardzo radykalnej (tzn. odrzucającej w każdym swoim aspekcie Państwo i tzw. Państwową Sprawiedliwość) postawy oraz działania, które dawało jej tak właśnie sprecyzowany wyraz; innymi słowy odrzucano formę państwowego tak zwanego wymiaru sprawiedliwości i samego procesu sądowego w postaci obrony poprzez opłacenie radcy prawnego czy adwokata. Wyżej opisana koncepcja (tudzież aksjologiczna postawa) powinna być normą w ramach ruchów anarchistycznych, jednakże niewielu [email protected] udało się ją wdrożyć w realne działanie jako jedną z wielu dostępnych strategii oporu, jak i sprzeciwu.

Antigiuridismo Anarchico jest odrzuceniem wizji Państwa, stojącego na czele Sądu, w imieniu którego dodatkowo toczony jest każdy proces. Często taka właśnie postawa i wynikający z niej sposób postępowania ma charakter wyłącznie czysto deklaratywny, służący przysłowiowemu mydleniu oczu ludziom z własnego ruchu. Antigiuridismo Anarchico jest odrzucaniem każdego legalnego sposobu, co do możliwością osiągnięcia „wolności”. Zdaniem niektórych, merytoryczne podstawy Antigiuridismo Anarchico wywodzą się m.in. z tekstu Maxa Stirnera, zatytułowanego Jedyny i jego Własność; koncepcje w nim opisane były wykorzystywane przez anarchistów-indywidualistów oraz ludzi zaangażowanych w podkładanie bomb i sabotaż – w skrócie przez tych wszystkich, którzy nie mieli już nic do stracenia.

Historycznie rzecz biorąc, we Włoszech działacze ruchu anti-organizzatori (tj. sprzeciwiający się  idei zorganizowanego działania), bliscy ideowo osobie Luigiego Galleani, używali właśnie haseł i metod Antigiuridismo Anarchico; chociaż nie wszyscy jego członkowie deklaratywnie byli anarchoindywidualistami, to jednak jako pewien nurt ,sytuowali się w opozycji do anarchosyndykalistów. Znani są także pewni anarchoindywidualiści, którzy choć sami nie określali się w ten sposób, to jednak wpisywali się w ten nurt. Możemy w tym kontekście wymienić Argentyńczyków Severino di Giovanni oraz Paulino Scarfo, amerykańskich anarchistów skupionych w ramach ruchu The Galeanist, Francuzów Ravachol’a i Emila Henry’ego czy Amerykankę włoskiego pochodzenia Gabrielle Segata Antolili.

Obecnie mamy do czynienia z towarzyszami oraz towarzyszkami z greckich Konspiracyjnych Komórek Ognia, którzy używali (i nadal używają) zasad Antigiuridismo Anarchico do zerwania (rozbratu) z tak zwanym systemem sprawiedliwości i społeczeństwem masowym w najnowszym ich wydaniu; odmawiając jakichkolwiek kontaktów z funkcjonariuszami policji czy innymi służbami „porządkowymi”. Greckie Konspiracyjne Komórki Ognia wydały w tej sprawie osobny komunikat, który miał służyć w większym stopniu jako wyraz Międzynarodowej Solidarności, niż sposób „kontaktu” z instytucjami greckiego państwa.

Widać wyraźnie, iż implementacja zasad Antigiuridismo Anarchico jest decyzją indywidualną (w przypadku zaś KKO zbiorową), która funkcjonuje równocześnie na dwóch poziomach. Po pierwsze jest osobistą odmową prowadzenia jakichkolwiek rozmów z Państwem/Kapitałem oraz jego przedstawicielami czy szukania tzw. kompromisów, gwarantując w ten sposób, iż każda jednostka, grupa czy komórka pozostaje podmiotem w kontaktach z rzeczywistością. Drugi zaś poziom może dotyczyć całego ruchu, gotowości do zdecydowanej solidarności z więźniami Systemu, jako forma wsparcia i otuchy, czy wreszcie może wiązać się on z fizycznym przeciwdziałaniem rozwojowi represji. Przykładem drugiego poziomu może być pierwszy proces części towarzyszy i towarzyszek z Brigate Rosse (Czerwonych Brygad – przyp. Y.), kiedy to sama organizacja postawiła włoskich sędziów, adwokatów i prokuratorów przed własnym wymiarem sprawiedliwości.

Co więcej, istnieją autonomiczni compañ[email protected], którzy – w ramach kontrastu do powyższej postawy całkowitego i definitywnego odrzucenia – nie wysuwają z góry żadnych ocen, decydując się na analizowanie własnych możliwości, wybierając legalne ścieżki działania, jako formę „strategii”, mającą doprowadzić do ich uwolnienia z więzień i kontynuowania walki na wolności. Zawsze jednak kwestionują prawo, tzn. sprawiedliwość i odgórny system osądzania, używając go jedynie do obrony samych siebie oraz uniknięcia skazania, szukając właśnie w ramach Systemu prawnych luk. Należy jednak wyraźnie podkreślić, że w/w działania to forma ucieczki i ratunku, nigdy szukania kompromisu czy dialogu z Państwem. Jednakże wielu compañ[email protected], którym udało się ocalić przysłowiową skórę, właśnie dzięki legalnym, prawnym metodom obrony, którzy następnie powrócili na łono walki ulicznej, pozostaje w wewnętrznym konflikcie z samym sobą. Niestety, istnieją i tacy compañ[email protected], którzy akceptują (czytaj: uzasadniają, usprawiedliwiają) metody państwowej (więziennej) resocjalizacji (oraz rehabilitacji w świetle istniejącego porządku prawnego), odwołując się w rozmowach z innym towarzyszami do argumentacji w stylu: „więzienie niczego cię nie nauczyło”.

Z jakiejkolwiek perspektywy by nie spojrzeć, obie postawy (1. całkowite odrzucenie legalizmu oraz 2. jego akceptacja celem ratowania siebie przed osadzeniem – przyp. Y.) mają swoją wartość, jednakże w niniejszym tekście chcieliśmy zasygnalizować przede wszystkim istnienie tej pierwszej, wynikającej w sposób bezpośredni z założeń Antigiuridismo Anarchico.  Istnieje trochę tekstów odnoszących się do badań nad stirnerowskim Antigiuridismo Anarchico, są one jednak generalnie akademickimi tekstami, odnoszącymi się przede wszystkim do zagadnień nihilizmu i egzystencjalizmu u Stirnera.

Anarchiści:

Luigi Galleani był włoskim anarchistą, żyjącym w USA, który publikował Kroniki Wywrotowe (Cronaca Sovversiva). Pierwsze wydanie ukazało się 6 czerwca 1903 roku. W ramach jednego z wydań opublikowana została lista adresowa biznesmenów, „kapitalistycznych szpiegów”, łamistrajków, jak i wszystkich pozostałych zdeklarowanych wrogów. Luigi Galleani wydał również instrukcję budowy bomby domowymi sposobami zatyt. Siła jest w tobie (Health is in You), które następnie zostało przetłumaczone na wiele języków – m.in. przez Emmę Goldman. Anarchiści/Anarchistki skupieni wokół Cronaca Sovversiva nazywali byli grupą The Galeanists, która w ówczesnych czasach była odpowiedzialna za serię zamachów bombowych, przeciwko instytucjom rządowym i kapitalistycznym, jak – na przykład – pierwszy w historii zamach bombowy „samochodu-pułapki”, który został przeprowadzony przez Mario Buda. Grupa ta była również odpowiedzialna za wysłanie niezliczonej liczby paczek-bomb do oficjeli Kościoła, Kapitału, Państwa, wywłaszczając także interesy biznesmenów. Luigi jest również autorem szeregu pojedynczych artykułów, z których najbardziej znany Faccia a faccia col Niemico, wydany w roku 1914, został następnie przedrukowany przez Severino Di Giovanni’ego w publikacji Culmine, jak również wpłynął na życiową drogę tego ostatniego. Gazeta Cronaca wydawana była przez okres piętnastu lat, kiedy to następnie została ocenzurowana w ramach wprowadzonych przepisów prawa dot. zbrodni przeciwko państwu. Znani działacze anarchistyczni Sacco i Vanzetti obracali się właśnie w jej kręgu.

Gabriella Segata Antonilli
była włoską anarchofeministką, aresztowaną 17 stycznia 1918 roku (w wieku 19 lat) za próbę przemytu dynamitu umieszczonego w torebce. W trakcie przesłuchania podała fałszywe dane dot. swojej osoby oraz odmówiła jakiejkolwiek współpracy z organami ścigania. Była więziona przez czternaście miesięcy. Podczas pobytu w więzieniu poznała inną anarchofeministkę Emmę Goldman, z którą się zaprzyjaźniła. Była oczywiście członkinią grupy The Galeanists.

Konspiracyjne Komórki Ognia to grecka nihilistyczna grupa miejskich partyzantów, którzy znani są z przeprowadzania akcji bezpośrednich takich jak podpalenia i eksplozje ładunków wybuchowych. Jeden z najsłynniejszych ataków bombowych miał miejsce w budynku jednego z ateńskich sądów w ramach wyrazów solidarności z więzionymi współtowarzyszami i współtowarzyszkami. KKO wysłały również liczne wybuchowe paczki do ambasadorów i przywódców świata kapitalistycznego, w tym do Silvio Berlusconi’ego. Obecnie część z nich poddana została przez greckie państwo, procedurze sądowej .

Brigate Rosse (Czerwone Brygady)
były marksistowską partyzantką miejską, która przeprowadzała akcje zbrojne wobec eksponowanych osobistości ze świecznika władzy oraz wspierały walkę robotników przeciwko kapitalistom. Okres kiedy działały one we Włoszech, nazwano „latami ołowiu”. Anarchiści byli wówczas także bardzo aktywni, doprowadzając do powstania organizacji Azione Rivoluzionaria.

Max Stirner (1806-1856) był teoretykiem anarchoindywidualizmu; jego najpopularniejsza praca nosi tytuł Jedyny i jego Własność – stała się ona intelektualnym przyczynkiem do wielu dysput w łonie ruchu anarchistycznego.

 Y | raf.espiv.net

Dyskusja