Grecja: Komunikat z okupowanej Politechniki Ateńskiej

Publikujemy zaległy komunikat wydany przez towarzyszy okupujących Politechnikę Ateńską w solidarności z głodującym Nikosem Romanosem. Okupacja trwała od 30 listopada i zakończyła się w dniu 13 grudnia, po spełnieniu przez władzę żądań Nikosa.

Poza zwycięstwem i porażką

Anarchistyczny więzień Nikos Romanos w dniu 10.11.2012 rozpoczął ciężką i zawziętą walkę o powiew wolności, używając jedynego środka, jakim dysponował – swojego ciała. Wykorzystując sprzeczności systemu prawnego, skonfrontował się z nim – i ukazał te sprzeczności. Państwo, choć utrzymywało nieugiętą postawę wobec jego strajku głodowego aż do 6 grudnia, gdy spór osiągnął apogeum wycofało się i zostało zmuszone do dokonania zmiany ram prawnych dotyczących przepustek edukacyjnych dla więźniów.

Poprawka prawnego arsenału jest dwuznaczna. Z jednej strony więźniowie polityczni będą mieli możliwość otrzymywania przepustek edukacyjnych pod warunkiem noszenia oznaczenia. Państwo wycofało się ze względu na walkę, jaką toczył Nikos i solidaryzujący się z nim ludzie, a to jest zwycięstwem ruchu nad potęgą rządu. Z drugiej strony przepustki edukacyjne dla więźniów oczekujących na proces zostały włączone do powstałego ostatnio systemu elektronicznego więzienia, tak zwanej bransolety (znakowania elektronicznego). Dla systemu penitencjarnego perspektywa wydawania wyroków z większą łatwością coraz większej części populacji zdaje się zyskiwać podstawę do uprawomocnienia. Nie jest to jednak wyraźnie agresywna taktyka, lecz raczej warunek kompromisu, do jakiego zostało zmuszone Państwo.

Instytucjonalna lewica, zazwyczaj zachowująca się jak sieć bezpieczeństwa dla systemu, także w tej sytuacji była katalizatorem przyczyniającym się do restrukturyzacji ram instytucjonalnych, by wzmocnić kontrolę i rozbroić opór. Reformiści, targując się z okazji strajku głodowego Nikosa, próbowali zdegradować czysto polityczną walkę do kwestii humanitarnej. Domaganie się edukacji jako jednej z najwyższych wartości społecznych to nic innego niż próba odpolitycznienia walki o wolność.

Strajk głodowy naszego towarzysza stał się ważnym bodźcem dla pojawienia się różnych mobilizacji, ponieważ Nikos zaciekle bronił szerzej pojętych wizji radykalnych, które poderwały uciśnionych, podsycając wizje zwycięstwa. Bunt uwięzionych anarchistów, czynnie połączonych z rewoltą, walczących do końca, budzi coś, czego nie da się okiełznać. Ruch solidarnościowy, jaki się zawiązał, spotkał się z szerokim odzewem, ponieważ walka towarzysza poruszyła coś w represjonowanych, którzy jego walkę o życie i godność uznali także za swoją.
Podłożem walki solidarnościowej było też wyzwalanie w całym kraju budynków publicznych, które służyły jako ośrodki organizacyjne dla działań. Skutkiem tego było wywrócenie do góry nogami, w krótkim czasie, całego totalitarnego porządku państwowej kontroli nad przestrzenią publiczną, który był wzmacniany od Grudniowej Rewolty w 2008 r.. kolektywnie zajmowane przestrzenie oporu tworzą grunt dla świata wolności i samoorganizacji. Stale podejmowane agresywne działania, choć pozostające w cieniu mocy ducha, jaką okazał nasz towarzysz, przypominały, że uciśnieni są w stanie przełamać państwowy terroryzm.

Powstały ruch solidarnościowy działał jako zagrożenie, zmuszając „przedstawicieli ludu” do zastosowania metod dekompresji, takich jak przyspieszone wybory. Dla Państwa jest to sposób uchylenia się od nadchodzącej konfrontacji ze stawiającą opór częścią społeczeństwa. Musimy podkreślić, że odnowienie rewolty, jaką rozpalił Nikos, było krytycznym czynnikiem, który – biorąc pod uwagę obecne przetasowania establishmentu – zmusił Państwo do porzucenia fasadowych kłótni na scenie parlamentarnej, przeciwstawiając mu zjednoczony front.

Państwo, przechodzące głęboki kryzys, usiłuje uniknąć konfliktu, dlatego przez te wszystkie dni przyjmowało postawę obronną. Wysiłek przywrócenia starej demokratycznej fasady dominacji oznacza jednak wzmocnienie agresji Państwa i Kapitału ze wszystkich stron. W szczególności instytucjonalna lewica, starając się zasymilować opór, dostosować do instytucjonalnej gry, odgrywa kluczową rolę w tłumieniu walki. Dlatego też oświadczamy, że nic się nie skończyło, nie tylko wszystko trwa dalej, ale musimy także wzmocnić nasz kontratak przeciw cywilizacji więzień i wyzysku. Nie pozwólmy nawet na sekundę martwej ciszy oznaczającej fikcyjny publiczny konsensus.

O natychmiastowe uwolnienie wszystkich aresztowanych za uczestnictwo w ruchu solidarnościowym, i zakończenie wszystkich prześladowań

Ani chwili odpoczynku – Ciągła rewolta

Dopóki więzienia maksymalnego bezpieczeństwa typu C nie zostaną zniesione
Dopóki nie zostaną zniesione ustawy antyterrorystyczne
Aż do uwolnienia wszystkich pojmanych bojowników
Aż do zniszczenia ostatniego więzienia

OKUPACJA POLITECHNIKI – 11.12.2014

Od Contra Info:

We wczesnych godzinach 13 grudnia towarzysze ogłosili koniec okupacji Politechniki Ateńskiej w Exarchii. Według naszych informacji aresztowani w związku z ateńskimi zamieszkami 6 grudnia zostali zwolnieni pod restrykcyjnymi warunkami i oczekują na proces.

contrainfo.espiv.net