Alphonse Gallaud de la Pérouse (28 maja1864, Paryż – 30 sierpnia 1930) znany bardziej jako Zo d’Axa był poszukiwaczem przygód, antymilitarystą, satyrykiem, dziennikarzem i założycielem dwóch spośród najbardziej legendarnych francuskich magazynów, L’EnDehors oraz La Feuille.Ten potomek słynnego francuskiego podróżnika  Jean-François de Galaupa, był jednym z najbardziej wpływowych francuskich anarcho-indywidualistów na początku XX wieku. Skazany i więziony za współpracę z anarchistami, uprowadził statek na którym włoski rząd starał się wydalić go z kraju. W czasie

Polecamy nowy numer anarchistycznego pisma Inny Świat, które można już nabyć zarówno u samych anarchistów (Bractwo Trojka) jak i w burżujskim Empiku. W środku szczególnie interesująca jest rozrastająca się z numeru na numer wkładka Anarchistycznego Czarnego Krzyża, która przekazuje coraz więcej informacji już nie tylko na temat represji, ale również coraz liczniejszych bojowych akcji solidarnościowych. Dopóki „anarchizm” ograniczał się do pokojowych pikiet i smętnych demonstracji, szałem represji było zawinięcie kogoś przez policję po demonstracji,  a

Prezentujemy 20 – minutowy film stworzony przez grecką Sieć Informacji i Solidarności na rzecz Antyfaszyzmu i Akcji Antyrepresyjnej. Materiał zwraca uwagę na współpracę greckiej policji z neofaszystami ze Złotego Świtu, pokazuje ich rasistowską nagonkę na imigrantów oraz akty nacjonalistycznej przemocy. Na koniec widzimy mobilizację do walki przeciwko odradzającemu się greckiemu faszyzmowi. Zdjęcie obok przedstawia okładki dwóch numerów oficjalnego pisma Złotego Świtu (Chrisi Awgi). W tym momencie partia ta posiada 21 miejsc w 300-osobowym greckim

Ambasador południowoamerykańskiego państwa Miranda przybywa ze swoimi francuskimi przyjaciółmi na obiad do państwa Senechal. Łączy ich wspólny interes – przemyt narkotyków w przesyłkach dyplomatycznych. Okazuje się jednak, że obiad nie może się odbyć, gdyż goście przybyli o dzień za wcześnie i pan domu jest nieobecny. Dyskretny urok burżuazji to jeden z najwybitniejszych filmów w twórczości Luisa Buñuela, zaliczany do klasyki światowego kina. Reżyser w zabawny, a zarazem niepokojący i okrutny sposób piętnuje francuskie wyższe sfery

Sześć osób (w tym pięcioletni chłopiec) zostało zamordowanych w serii nacjonalistycznych ataków na Romskie osady na Węgrzech, pomiędzy latem 2008 a 2009 roku. Pięć innych odniosło ciężkie obrażenia. Sprawcy używali karabinów i koktajli mołotowa, w relacjach powtarza się sformułowanie, że strzelali do ludzi „jak do zwierząt”. W zeszłym roku rozpoczął się proces podejrzanych. „To tylko wiatr” ma klimat dusznego, złego snu, z którego i widzowie, i bohaterowie  (romska rodzina) nie mogą się obudzić. Węgierski reżyser z wyczuciem buduje w swoim filmie atmosferę osaczenia i terroru. Od

Najnowsza historia Grecji jest tak mało znana, że więcej wiemy o życiu starożytnych filozofów, pierwszych dramatopisarzy i mitologicznych herosów niż współczesnych mieszkańców Aten czy Krety. Od jakiegoś czasu jednak Grecja ściąga na siebie uwagę świata: w mediach pojawiają się obrazy protestów ulicznych i zamieszek wywołanych zapaścią finansową kraju borykającego się z potężnym kryzysem, zagrażającym stabilności całej Unii Europejskiej. Doniesienia z nierozpoznanego terenu szybko obrosły w fałszywe i krzywdzące mity. Dionisios Sturis, dziennikarz radia TOK FM,

Masakra w obozach dla Palestyńczyków Sabra i Szatila była jednym z najkrwawszych i najtragiczniejszych wydarzeń w historii konfliktów na Bliskim Wschodzie. 16 września 1982 roku, wieczorem, libańsko-chrześcijańska milicja falangistowska rozpoczęła masakrę Palestyńczyków znajdujących się w położonych na terenie Bejrutu obozach Sabra i Szatila. Obserwowali ją zgromadzeni wokół obozów izraelscy żołnierze. Nie tylko nie zapobiegli tragedii, ale nie i przerwali jej, kiedy już do niej doszło. Dowodzonemu przez Ariela Szarona wojsku Arabowie zarzucają wręcz wspieranie napastników.

Kolejny, świetny wstęp do lekcji o „niemieckiej winie” i „grzechach ojców”, pozwalający lepiej wczuć się w powojenną atmosferę Niemiec i zrozumieć podłoże na jakim kształtował się duch pokolenia 68-go roku, które wystąpiło przeciwko byłym nazistom i popierającemu ich społeczeństwu. Ten film to dobre uzupełnienie, takich obrazów jak „Biała wstążka”, „Jeśli nie my to kto?” czy „Niemcy Jesienią” oraz książek takich jak „Przegrane życie” autorstwa Ute Scheub. Bez tego kontekstu trudno jest zrozumieć skąd wzięła

Dyktatura Franco jest dziś jednym z najczęściej gloryfikowanych rządów wśród nacjonalistów, kapitalistów i kleru. Pierwsi z nich widzą w generale wodza, który uchronił Hiszpanię od „czerwonej zarazy”; drudzy zręcznego ekonomistę, którego reformy pozwoliły odbudować gospodarkę kraju; kler natomiast gorliwego katolika, stojącego na straży dawnych przywilejów. Co nikogo nie powinno dziwić, o zbrodniach dokonywanych przez Franco wszyscy oni milczą. Dlaczego? Tchórzostwo, zaślepienie, powodów jest pewnie wiele. Jednym z nich jest niewątpliwie świństwo, którego nie są

Kolega Petros, który jest jednym z inicjatorów FreeLabu, właśnie wrócił z Grecji, gdzie robił wstępny rekonesans do swojego filmu o tym jak Grecy w obliczu kryzysu samoorganizują się poza systemem. Zachęcamy Was do zainteresowania jego projektem i wsparcia go finansowo. Więcej o FreeLabie znajdziecie