„Moje ulubione zajęcia to malowanie, pisanie, myślenie, śnienie, czytanie, taniec i nic nierobienie” – pisał o sobie nastoletni Holger Meins. Przedstawiamy film Gerda Conradta, przyjaciela Holgera z lat młodości, w którym nie tylko przybliża on intymny obraz tytułowego bohatera, ale rysuje także historyczny i społeczny kontekst wydarzeń, które doprowadziły do osławionej „Niemieckiej jesieni” w 1977 roku i fali rewolucyjnej walki jaka przetoczyła się w tamtych latach przez cały świat i Europę. Wielkim plusem filmu jest

Film został stworzony jako wyraz uczczenia 130 rocznicy wybuchu jednego z pierwszych na świecie strajków zainicjowanych przez kobiety, a zarazem pierwszego i największego w Królestwie Polskim starcia zbrojnego z wojskiem carskim po powstaniu styczniowym, do którego doszło w dniach 23-28 kwietnia 1883 r. w Żyrardowie. Zdjęcia kręcone były jesienią 2013 roku, na terenie zabytkowej, XIX-wiecznej osady fabrycznej, która w 2012 roku została uznana Pomnikiem

Tytułowe słowo oznacza „rozróba”. Jest to ekranizacja sztuki napisanej przez Ulrike Meinhof -dziennikarkę i współprzywódczynię lewicowej organizacji zbrojnej Frakcja Czerwonej Armii (RAF). Bohaterkami sztuki są młode wychowanki domu poprawczego dla dziewcząt, które weszły w konflikt z prawem. Meinhof przygląda się problemom i osobowościom dziewcząt z „nizin społecznych” wskazując na społeczne źródła ich wykluczenia. Bohaterki miotają się między bezsilną ucieczka w prostytucje i narkotyki, inne zaś dojrzewają do tego by wskazać polityczne przyczyny swoich problemów i

Brazylijska anarchistka z Czarnego Bloku wyjaśnia swój punkt widzenia na niszczenie własności banków i

Art brut, inaczej sztuka marginesu, to kierunek artystyczny odznaczający się spontanicznością i amatorstwem. Tworzony jest głównie przez artystów dotkniętych chorobą psychiczną, często schizofreników, prymitywistów i wizjonerów z marginesu społecznego. Dokument zabiera widzów na spotkanie z twórcami art brut, których niekonwencjonalne spojrzenie na świat, przybierając najdziwniejsze formy artystycznego wyrazu, nadaje sztuce nowe tory. Film prezentuje również wywiady z pisarzami, filozofami, psychologami i miłośnikami sztuki badającymi ten fascynujący nurt – kierunek, w którym nie obowiązują żadne

Maria Esther Gilio, autorka zbioru reportaży o partyzantce miejskiej tupamaros, jest urugwajską dziannikarką i adwokatem zarazem. Właśnie jako adwokat miała ona bezpośredni kontakt z uwięzionymi partyzantami. Rozmowy z nimi, jak i z sympatykami i przeciwnikami tego ruchu, złożyły się na niniejszą książkę. Zawiera ona wiele informacji dotyczących działalności tupamaros, przedstawia postawę różnych środowisk wobec partyzantów, mówi o przemocy, represjach i torturach stosowanych wobec tupamaros.Praca napisana żywo i z pasją była sensacją wydawniczą w Ameryce

W ciągu ostatniej dekady nadużywano pojęcia „współuczestnictwo”. W sytuacji, kiedy wszyscy zamienili się w uczestników, zwykle pozbawione negatywnych skojarzeń, neutralne i romantycznie rozumiane słowo zaczęło budzić przerażenie. Zaopatrzone w nostalgiczną wartość, konotujące poczucie solidarności i polityczną poprawność, hasło „współuczestnictwo” zostało przejęte przez uciekających od odpowiedzialności polityków. Tytuł wykładu Markusa Miessena „Koszmar współuczestnictwa” („The Nightmare of Participation”) jest zarazem tytułem jego książki – trzeciej części autorskiej trylogii (obok Did someone say Participate? An Atlas of Spatial

Nikt nigdy nie powinien pracować. Praca jest źródłem niemal całego cierpienia na ziemi. Prawie całe zło, jakie umiemy nazwać, jest związane z pracą, albo z życiem w świecie zaprojektowanym do pracy. Żeby przestać cierpieć musimy przestać pracować. Ale to nie znaczy, że musimy przestać cokolwiek

Koniec lat 50. XX wieku. Sulamit (Celeste Cid) mieszka w Buenos Aires, dokąd jej rodzice – żydowscy emigranci z III Rzeszy – przyjechali niedługo przed wybuchem wojny. Pewnego dnia poznaje pochodzącego z Niemiec Friedricha (Max Riemelt). Rodzi się między nimi uczucie. Gdy ten odkrywa, że jego ojciec służył w SS, postanawia zerwać kontakty z rodziną i wyjechać na studia do Niemiec. Po kilku latach w ślad za nim podąża Sulamit. Jednak mężczyzna jest już

Ta historia zaczęła się ponad 30 lat temu, gdy upadły marzenia o tym, że polityka może stworzyć lepszy świat. Wraz z tym rozpadem powstały dwie grupy – islamiści i neokonserwatyści. Patrząc wstecz możemy dostrzec, że członkowie tych grup byli ostatnimi politycznymi idealistami, którzy w epoce narastających rozczarowań próbowali na nowo wskrzesić inspiracyjną moc politycznych wizji, nadających cel ludzkim życiom. Lecz obie z nich zawiodły w swoich próbach przekształcania świata, przyczyniając się do zrodzenia przyjętej przez polityków